لبخندتمثل نورِ نرمِ غروبروی دلِ خسته‌ام می‌ریزد...و من،می‌نشینم کنار خیالِ توچای می‌نوشمبا مزه‌ی نگاهت.هزار باردر رؤیانوازشم کرده‌ایبا نرمی بسیار،انگار دست‌هایتزبانِ دل‌اندو می‌دانندکِی بایدروی شانه‌ام آرام بگیرند.گاهیاز میانِ سکوت و دوریصدای تو رامی‌شنومکه چیزی نمی‌گوید،اماهمه‌چیز رادر دلم می‌چیند....

تو،چون Krankenschwester،خواهرِ بیمار،بی‌وقفه دست به دست درد می‌دهی،بی‌آن‌که شکوه کنی،بی‌آن‌که چشم بدوزی به فردا.پرستارِ شب‌های بی‌خواب،سایه‌ای مهربان که آرامش می‌آوردبه قلب خسته‌ی برادرت.و من،می‌بینم آنچه نمی‌گویی،و می‌دانمتو فراتر از معلمی،فراتر از کلمات،قهرمانِ خاموش و بی‌ادعا.

+ تاريخ یکشنبه بیست و دوم تیر ۱۴۰۴ساعت 12:8 نويسنده اميد اميدي |

+ تاريخ دوشنبه بیست و سوم تیر ۱۴۰۴ساعت 22:32 نويسنده اميد اميدي |

عشقی دیگر را پس از سالها باز به نهانخانه خیالی ام خواهم سپرد و اینبار بر قلبم قفلی محکمتر خواهم زد.چهره ام سنگی تر از پیش خواهد بود.اینگونه خود را مجازات میکنم.

من دچار عشقت شدم، خواست خودم و از سر آگاهی نبود اما دوست نداشتن من به گمانم، برای تو آگاهانه بود، دست کم نه از آنگونه که من به تو دچار بودم یا همانگونه که او را دوستدار شدی یا ...دوست داشتن‌های ما از یک جنس نیست.تو برای من اولویت بودی اما من شاید تنها یک انتخاب برای تو، در کنار انتخاب‌های دیگر.من بد...

+ تاريخ سه شنبه بیست و چهارم تیر ۱۴۰۴ساعت 17:56 نويسنده اميد اميدي |

كفش‌هايم كو،چه كسي بود صدا زد: سهراب؟ آشنا بود صدا مثل هوا با تن برگ.مادرم در خواب است.و منوچهر و پروانه، و شايد همه مردم شهر.شب خرداد به آرامي يك مرثيه از روي سر ثانيه‌ها مي‌گذردو نسيمي خنك از حاشيه سبز پتو خواب مرا مي‌روبد.بوي هجرت مي‌آيد: بالش من پر آواز پر چلچله‌هاست.صبح خواهد شدو به اين كاسه آب...

+ تاريخ چهارشنبه نوزدهم آذر ۱۴۰۴ساعت 17:46 نويسنده اميد اميدي |

میگویند زندگی عرصهی آزمون خداوند است. اگر چنین باشد هنگامی که به پرسشهایی که میتوانستی پاسخ دادی و برای بقیه پرسشها هم دیگر پاسخی نداشتی یا برایت رنگی نداشت تنها کاری که باید بکنی اینست که برگهات را بدهی و بروی.......پ ن: وقتی در میانهی دریای سهمگین بیهوده دست و پا میزنی فقط خود را خسته میکنی و کمکم...

ترسم که یکی ز اهل وفا نیز نماند در کشتن این طایفه دستی که تو داری

باد را بگو از دلتنگیهایم ترانه نسازدآسمان پرستاره را بگو رویاهایم را نادیده بگیردچرا که سکوت، حقیقت نهفتهu200eی من است.آغاز سخن، گزینش واژگان است، تراش مجسمهساز بر پیکر مندر آرزوی آنکه از نگاه، حقیقت را دریابدروزها را میشمرمو شبها را، لحظهها راسکوت .... سرشار از سخنان ناگفته استAdblock test (Why?)

تو دریتی من بودی آغوش وا کن که نمیخواهد این قوی زیبا بمیرد

تو هیچ عهد نبستی که عاقبت نشکستیمرا بر آتش سوزان نشاندی و ننشستیبنای مهر نمودی که پایدار نماندمرا به بند ببستی خود از کمند بجستیدلم شکستی و رفتی خلاف شرط مودتبه احتیاط رو اکنون که آبگینه شکستیچراغ چون تو نباشد به هیچ خانه ولیکنکس این سرای نبندد در این چنین که تو بستیگرم عذاب نمایی به داغ و درد جدایی...

موهای تو زیباست. هنگامی که در چین و شکنش نگاهم سرگردان است، زیباتر میشود. چشمان تو زیباست،زیبا هنگامی که به من نگاه میکنی زیباتر میشود.لبان تو زیباست و هنگامی که با من سخن میگویی زیباتر میشود.ابروان تو زیباست، هنگامی که بالای چشمانت کمان میشود.در تو جز زیبائی نمیبینم، زیبای منAdblock test (Why?)

در دلم بود که بی دوست نباشم هرگز چه توان کرد که سعی من و دل باطل بود

خزان بنشست و گل با بادها رفتبهار از خاطر شمشادها رفتز یاد باغ، بوی فرودینهاهوای خرم خردادها رفتز یاد باغبانان، رنگ گلزارچو بوی نسترن، با بادها رفتتو گویی گل نه رویید و نه پژمردچه آسان میتوان از یادها رفت!سرودهی فخرالدین مزارعی است.Adblock test (Why?)

امشب غمگینانهترین سطرها را مینویسم،دوستش داشتمو او نیز گاهی دوستم میداشت ...****ز جهان دل بر کندم، تا شوری پیدا کردمتو پریشان مو کردی، چون مجنون صحراگردمز تو نوشین لب باشد، هم درمان و هم دردمدلم از خون چون مینا، لبریز و من خاموشمشب هجران جای می، خوناب دل مینوشمز خیالت برخیزد، بوی گل از آغوشمتو سیه چ...

کوهکن بیدلتیشهات را بالا ببرآیا دل او سنگتر از سنگ است؟!***لیلای سیهچشمبه کدام سحر مجنون را فریفتی؟من عاقل به کدام کرشمه دل ببازم؟***بیخواب شبزندهدارستاره نگر و غصه شمارکه شهاب عشق تیرگی دلت را برفروزد.از یادداشتهای سهشنبه 18 امرداد 1373Adblock test (Why?)

شوق است در جدائی و جور است در نظر هم شوق به که طاقت جورت نیاوریم فرموده شیخ اجل